میرزا غلامرضا، شناختهشده با نامهای میرزا غلامرضا خوشنویس و میرزا غلامرضا اصفهانی، خوشنویس ایرانی در نیمهٔ دوم سدهٔ سیزدهم و اوائل سدهٔ چهاردهم قمری بود. ولادت او در سال ۱۲۴۶ قمری و احتمالاً در شهر اصفهان باشد. او در خانوادهای اهل فن و هنر بزرگ شده و پدرش میرزا جان (متوفی ۱۴ شعبان ۱۲۷۹ قمری) از قنادان هنرمند و زبردست اصفهان بوده است.[۱] میرزا جان از همسر خود چند فرزندِ دختر داشته اما پسری نداشته است؛ به زیارت بارگاه علی بن موسی الرضا میرود و از ایشان پسری طلب میکند. پس از آن صاحب فرزندی پسر میشود و به همین مناسبت نام او را «غلامرضا» میگذارد.
میرزا جان، پدر میرزا غلامرضا، در زمان محمدشاه قاجار (حکومت ۱۲۵۰- ۱۲۶۴ قمری) و احتمالاً در تاریخ ۱۲۶۱ قمری به همراه خانواده از اصفهان به تهران مهاجرت میکند و به کسبِ قنادی مشغول میشود. پس از مهاجرت به تهران، در زمان ناصرالدین شاه قاجار (حکومت ۱۲۶۴-۱۳۱۳ قمری) همهساله برای عید مجسمهٔ شاه را به همراه تاج و تخت از شیرینی میساخته و هنرنماییهای شگفتانگیز میکرده و در مقابل این هنر سالیانه یکهزار تومان مستمری میگرفته است.
